رد کردن لینک ها

خاطرات قابل انعطاف!

برخی از دانشمندان در حال تلاش برای دستکاری در روند بازسازی حافظه هستند. رامیرز روانشناس، گروهی از همکاران اش را در سال 2014 مورد مطالعه قرار داد که در پژوهش گروه، او و یک تیم از مرکز ژنریک مدار عصبیRIKEN-MIT  توانستند خاطرات بدی را در مورد موشهای نر به جای بگذارند. با استفاده از یک تکنیک به نام optogenetics، که در آن پروتئین های واکنش پذیر به ژن کدگذاری شده به سلول ها وارد می شوند. دانشمندان توانستند با اعمال یک شوک پایه به حافظه ی منفی در مغز، در مدار مغناطیسی عصبی که در هیپوکامپ تا آمیگدال امتداد دارد تغییری ایجاد کنند. سپس محققان این نورونها را با لیزرها ادغام کردند. هر بار که موش ها به بخش خاصی از محوطه خود رجوع می کردند، حافظه منفی دوباره فعال شد و آنها به سرعت یاد گرفتند که از منطقه بترسند.

رامیرز می گوید: این تغییر فیزیولوژیکی و آزمایشگاهی بر موش ها همراه با اعمال صفر تا صددرصدی مشاهدات و نظریات یک روان‌درمانگر بوده است. برای نمونه برای موش ها یک محیط خانوادگی و مکانی طراحی شد که براساس سیستم و ساختارهای یک جامعه برنامه ریزی می شود. این همان رویکرد نوین بر پژوهش های عصبی ست که با روان درمانگری همزیستی پیدا کرده است.

 width=

فاکتورهای شیوه زندگی موثر بر بهبود ساخت و پاکسازی خاطرات بد

محققان دیگری به دنبال این هستند که آیا مداخلات شیوه زندگی: مانند ورزش، همچنین بر چگونگی پردازش خاطرات تاثیر گذار خواهد بود. به عنوان مثال، فاکتور نوروتروفی مغز (BDNF) یک پروتئین طبیعی است که رشد نورون ها و سیناپس ها را کنترل می کند. سطح خون پایین سیگنال BDNF نشان می دهد که بیمار ممکن است در معرض قرار گرفتن درمان نتواند به خوبی جواب دهد. اگر چه BDNF به عنوان داروی مصرفی نیست، سطح پلاسمای خون می تواند از طریق ورزش متوسط ​​تا شدید افزایش یابد و یک مطالعه اخیر نشان داد تمرین هوازی علائم PTSD را کاهش می دهد.
(درمان شناختی رفتاری، 2014)

سایر عوامل مهم در این شیوه این است که چگونه بعد از قرار گرفتن در معرض درمان، بیمار بتواند بخوابد، زیرا خواب در تقویت حافظه و پاکسازی اطلاعات آن نقش دارد.

خواب برای یادگیری مهم است و افرادی که مبتلا به ترس از رویدادهای اتفاق افتاده در زندگی شان هستند، رفتارهای قبل و بعد خواب در روز و شب می تواند میزان دلبستگی و ترس از خاطرات را نشان دهد. برای نمونه افرادی که تمایل به انتخاب خوابیدن در رفتارهای روزانه را دارند، معمولا از خوابیدن در شب هراس دارند چراکه از به یادآوری رویاها در خواب هایشان بیزار هستند.

 width=

زمان قرار گرفتن در معرض درمان عصبی و روان‌درمانی با چرخه قاعدگی زن نیز می تواند مزایای آن درمان را افزایش دهد. تعدادی از مطالعات نشان می دهد که سطح هورمون ها ممکن است بر اثربخشی درمان تأثیر بگذارد و شواهدی وجود دارد که استروژن بخش هایی از مغز را فعال می کند که از ترس شرطی شدن در درمان خاموش می شوند. پژوهش دکتر محمد میلاد، در بیمارستان عمومی ماساچوست نشان داد که زنان با سطوح پایین تر استرادیول، یادآوری ضعیف تر از زنان با سطوح بالاتر و حتی نسبت به مردان دارند (علوم اعصاب، 2010).
همان گروه متوجه شد که موشهای ماده با سطوح بالاتر استروژن و پروژسترون قادر به تثبیت ترس از ترومای یا مرگ هستند. (Neuroscience، 2009)

فرایند ساخت و پردازش های بر اتفاقات منفی، در حافظه مهمترین چالش امروز روانشناسان بالینی و روان‌درمانگرها است. حافظه اگر دچار اختلال شود دیگر فرایند یادگیری درست عمل نمی کند و این بدان معنی ست که انسان باید زندگی نباتی را تجربه کند. متاسفانه رویکردها و رفتارهای عصب شناختی محض نتوانسته در مراحل بعد درمان، مبتلا به آسیب های حافظه ای را حمایت کند و معمولا مشاهده شده است مشکل دوچندان با آسیب های مغزی و روحی بیشتر بازگشته است. اما هنگامی که روان‌درمانگر خصوصا با رویکردهای نوین وجودی، رفتارشناسی و انسان گرایی با طراحی یک پلان منظم و اشتراکی با موضوعات عصب شناختی و بالینی در تمام مراحل درمان، بازگشت مشکل حافظه را به صفر می رساند.

جلسات گروه درمانی دارای مراحل زیر است:

۱. معرفی ، گفتگوی اول شخص ، خودافشاگری
۲. بازی با اشیاء مورد تاثیر در اختلال ، گفتگو درباره ی حس بازی ، خودافشاگری (بروز بی پرده احساسات)
۳. بازی ، ورزش و رقص . این مرحله بدون هیچگونه دیالوگی انجام می شود.
۴. صحبت های یک به یک با مشاوران و بعد انتقال گفتگوها و احساسات گفتگو با مشاور در بیان گروهی بدن اینکه کسی نظری بدهد
۵. برگزاری یک نمایش گروهی از روند اتفاق و رخدادهای منفی گذشته

این پنج مرحله در تجربه ای در یکی از کمپ های ایالت اهایو «کمپ سان دی» با توجه به اینکه بیش از سه رشته ی هنری نمایش، رقص و بازی و ورزش های هوازی باهم دخالت در روند درمانی دارند و البته نظارت ویژه ی مشاوران در تمام مراحل درصد موفقیت به بیشاز ۷۰ درصد رسید. البته مرحله ی آخر این فرایند صفررسانی مهمترین مرحله ممکن است که ۳۹درصد باقی مانده مربوط به این بخش است.

نکته: بعد از فرایند صفررسانی آزمایش های اعمالی بر مغز نشان داده است در جنبه ی عصب شناختی هم این رخداد صفردرصدی اعمال بیولوژیکی شده است. اما لازم است تنها به مدت ده روز مشاور هر روز و به مدت یک ماه مشاور در هفته یکبار شما را ملاقات کند. (رامیرز ، ۲۰۱۶)

۴. بازگشت به قلمروی سازنده اختلال:
(شما بعد از گذر از سه مرحله فوق با تمام اشیایی که همراه خود به کمپ آورده اید و تمام آنچه وابسته به بروز و ایجاد اختلال ترومای شده است به زندگی فردی و اجتماعی خود رجعت می کنید. توجه کنید شما هیچ چیزی را نمی کشید بلکه یاد می گیرید که زندگی با معنا را با این رخدادهای منفی ساز تجربه کنید. اعمال همین اراده و شجاعت لازم برای زندگی دوباره به همان شیوه ی مشکل ساز سابق اما با درک و شناخت معنای آن، صفردرصدی شدن اختلال ترومای را ممکن می کند.

مرحله ی چهارم بازگشت به دو بخش تقسیم می شود:

اول، عدم ارتباط با کسانی که در کمپ با آنها بوده اید. این یکی از اصول مهم روان درمانگری ست و به دلیل است که شما نباید حریم خاص شخصی و اجتماعی کمپ را که ممکن است نمود بیرونی اش سخت به وجود آید را تجربه کنید.
دوم، ورزش و کنترل منظم سوخت و ساز بدن بسیار ضروری ست. برای شما با توجه به یک پلان مشخص نسبت به روند زندگی فردی و اجتماعی طراحی می شود و امکان تغییر آن توسط خود شما محیا است.
سوم، توجه به اتفاقات و رخدادهایی که ممکن است ترومای جدیدی را شکل دهد. به همین منظور مشاور تا مدتی بر شما خواهد بود.
چهارم، صفررسانی خاطرات با توجه به اعجاز و کمک های بیشمار روان‌درمانی اما به عوامل فیزیولوژیکی وابسته است. در زنان چرخن های قاعدگی و رفتارهای جنسی زنانه و در مردان رفتار جنسی بسیار در بهبود صفررسانی موثر است. به همین جهت توصیه می شود به دلیل تغییرات زیاد هورمونی خصوصا در زنان در زمان حضور در کمپ، بسیار لازم است که آزمایش‌های بالینی مرتب انجام شود. می دانیم که هرچه خاطرات تروما بیشتر به یاد می آید چرخه قاعدگی دچار بی نظمی می شود. مردان هم بیشتر به نیاز جنسی تمایل دارند. «پژوهشگاه زنان ماساچوست»
در این روند صفررسانی تحولات مغزی و شیمیایی و روانی بسیار دچار نوسان می شود. اما این به دلیل بهبود شما است.

صفررسانی رخدادها و خاطرات بد یک رویکرد نوین در علوم روانشناختی و روان‌درمانی ست. بسیاری از بزرگان و مجموعه های بزرگ علوم انسانی و رفتاری به این نتیجه رسیده‌اند که انسان باید مانند زندگی اش مشکلات خود را حل کند. یعنی هنگامی که در زندگی به دیگری نیاز دارید در مشکلات هم لازم است گروهی و با حضور دیگری که به او اعتماد دارید مشکلات را حل کنید.

به گفتگو بپیوندید

بازگشت به بالای صفحه