رد کردن لینک ها

خودآموزی تا خودکفایی از دیدگاه کارل‌راجرز

خودآموزی تا خودکفایی از دیدگاه کارل‌راجرز

راجرز (۱۹۸۷-۱۹۰۲) یک روانشناس انسانی بود که با فرضهای اصلی ابراهیم مازلو موافقت کرد، اما افزود که برای فردی که «رشد می کند»، نیاز به محیطی دارد که او را به راستی (باز بودن و افشای خود)، پذیرش (با توجه مثبت بدون قید و شرط) و همدلی (گوش دادن و درک آن) سوق دهد.

خودآموزی

“ارگانیسم یک گرایش اساسی دارد و تلاش می کند – به واقع سازی، حفظ و ارتقاء ارگانی که تجربه می کنند”. (راجرز، ۱۹۵۱)

راجرز ماهیت جبرگرایی هر دو روانکاوی و رفتارگرایی را رد کرد و معتقد بود که ما به همان شیوه ای که وضعیت را درک می کنیم، رفتار می کنیم. “همانطور که هیچکس نمیتواند بداند چگونه ما درک می کنیم، باید بدانیم ما بهترین متخصصان خودمان هستیم.”

کارل راجرز (۱۹۵۹) معتقد است که انسانها یک انگیزه اصلی دارند، یعنی تمایل به خودآموزی کردن – به عنوان مثال، برای تحقق بخشیدن به توان بالقوه خود و دستیابی به بالاترین سطح «انسانی بودن» است که می توانیم داشته باشیم. مانند یک گل که اگر شرایط درست باشد، بالقوه رشد می کند، اما محدوده محیط آن محدود می شود، به طوری که مردم در صورتی که محیط زیست آنها به اندازه کافی خوب باشد، شکوفا می شوند و به پتانسیل خود می‌رسند.

فرد کاملا کارآمد

راجرز معتقد بود که هر فرد می تواند اهداف، خواسته ها و آرزوهای خود را در زندگی خود به دست آورد. وقتی آنها شروع به خودکفائی کردند، این اتفاق رخ می‌دهد.
برای راجرز (۱۹۶۱) افرادی که قادر به انجام خودکامگی هستند اینان افرادی هستند که به طور کامل عملگرا هستند. این بدان معناست که شخص در حال حاضر با تجربه و احساسات ذهنی خود در ارتباط است و همواره در حال رشد و تغییر است.

در بسیاری از موارد، راجرز فرد کاملا کارآمد را به عنوان ایده آل و فردی که مردم در نهایت به آن نمی رسند، در نظر گرفته است. این اشتباه است که از این به عنوان پایان یا تکمیل سفر زندگی برداشت کنید؛ در عوض این یک فرآیند همیشه تبدیلی و تغییر است که امروزه در روانشناسی مثبت گرا و وجودی تاثیر‌گذار شده است.

راجرز پنج ویژگی شخص کاملا کارآمد را شناسایی کرد:

۱. بازبودن برای تجربه اندوزی:
هر دو احساس مثبت و منفی پذیرفته شده است. احساسات منفی را انکار نمی‌کند، بلکه از طریق کار (به جای استفاده از مکانیسم های دفاع از خود) کار می کند.

۲. زندگی با روابط انسانی:
در ارتباط با تجربیات مختلف که در زندگی رخ می دهد، اجتناب از پیشگویی و پیش از تصورات روی می‌دهد. قادر بودن به تحمل و سپری کردن زندگی و به طور کامل از حال حاضر قدردانی کنید، نه همیشه به گذشته و یا به جلو به آینده نگاه کنید. (به عنوان مثال، زندگی برای لحظه ای)

۳. احساسات اعتماد ساز:
احساس، غرایز اعتماد ساز می شوند. تصمیم گیری های شخصی افراد مناسب هستند، و ما باید به خودمان اعتماد کنیم تا انتخاب های مناسب انجام دهیم.

۴. خلاقیت:
تفکر خلاق و ریسک پذیری ویژگی های زندگی یک فرد است. یک شخص در تمام طول زمان توانایی بازی ندارد. این شامل توانایی تنظیم و تغییر و به دنبال تجربیات جدید بودن است.

۵. زندگی کنید:
یک فرد خوشحال است و از زندگی لذت می برد و همیشه به دنبال چالش‌ها و تجربیات جدید است.

برای راجرز، افرادی که به طور کامل کار می کنند، به خوبی تنظیم شده اند، به خوبی متعادل و جالب توجه هستند. اغلب چنین افرادی در جامعه موفق هستند. منتقدان ادعا می کنند که فرد به طور کامل عمل محصول فرهنگ غرب است. در سایر فرهنگ ها، مانند فرهنگ های شرقی، دستاورد گروه بالاتر از دستاورد هر یک از افراد جامعه است.

توسعه شخصیت

نظریه شخصیت مرکزی راجرز، مفهوم خود یا خودپنداره است. این تعریف به عنوان “مجموعه ای سازگار از ادراکات و باورها در مورد خود” تعریف شده است.

خود، اصطلاح انسانی است که ما واقعا به عنوان یک فرد هستیم. خود، شخصیت درونی ماست و می توان به روح یا روان (فروید) اشاره کرد. خود، تحت تأثیر تجاربی است که شخص در زندگی اش دارد و البته تفسیرهای آن تجربیات. دو منبع اصلی که بر خودپنداره تأثیر می گذارند، تجربه های دوران کودکی و ارزیابی توسط دیگران است.

با توجه به آموزه های کارل راجرز (۱۹۵۹)، ما می خواهیم احساس، تجربه و رفتار در شیوه‌ای که با تصویر خود، سازگار است و منعکس کننده آنچه ما می خواهیم را، ایده آل خودمان کنیم. ما از تصویر خود و ایده آل خود به یکدیگر نزدیک تر و سازگار تریم.

گفته می شود که یک شخص در وضعیت نامتقارن قرار دارد، اگر بعضی از کل تجربه آنها برای آنها غیرقابل قبول است و در تصویر خود مانع یا تحریف شده است، یعنی عدم تقارن به بالاترین حد ممکن.

رویکرد انسانی بیان می کند که خود از مفاهیم منحصر به وجودمان تشکیل شده است. خودپنداره شامل سه جزء است:

خود ارزش (یا عزت نفس) – آنچه ما در مورد خودمان فکر می کنیم. راجرز اعتقاد داشت که احساسات خودارزشی در اوایل دوران کودکی ایجاد شده و از تعامل فرزند با مادر و پدر تشکیل شده است.

خود-تصویر – چگونه ما خودمان را مشاهده می کنیم، که برای سلامت روانی خوب اهمیت دارد. خود تصویر شامل تاثیر تصویر بدن ما بر شخصیت درونی است. در یک سطح ساده، ما ممکن است خود را به عنوان یک فرد خوب یا بد، زیبا یا زشت تصور کنیم. خود تصور بر چگونگی اینکه یک شخص در جهان به چه فکر می کند، احساس می کند و رفتار می کند، نظاره است.

خود ایده آل – این فردی است که ما می خواهیم باشیم. این شامل اهداف و جاه طلبی های ما در زندگی است و پویا است، یعنی برای همیشه تغییر می‌کند.

خود ارزشمند و مثبت است:

«چهره نشان دهنده عزت نفس می گوید – من بهترینم…»

کارل راجرز (۱۹۵۱) این کودک را به عنوان داشتن دو نیاز اساسی مورد توجه قرار داد: توجه مثبت نسبت به دیگران و خود ارزش.

ما در مورد خودمان فکر میکنیم، احساسات خود ارزشمندتر از اهمیت اساسی برای سلامتی روانشناختی ست و احتمال اینکه ما بتوانیم اهداف و جاه طلبیها را در زندگی و رسیدن به خودآموزی به دست آوریم، بسیار به هماهنگی میان عملکرد عزت نفس بستگی دارد.

راجرز معتقد بود که ما باید به طور مثبت از سوی دیگران در نظر گرفته شویم؛ ما باید احساس ارزشمندی، احترام، محبت و عشق ورزیدن را داشته باشیم. توجه مثبت به این است که چگونه افراد دیگر در تعاملات اجتماعی ما را ارزیابی و قضاوت کنند. راجرز بین تمایز مثبت بدون قید و شرط و رابطه مثبت شرطی تفاوت ایجاد می کند.
موضع مثبت بی قید و شرط این است که والدین، دیگران (و درمانگر انسانی) شخص را برای آنچه که او است، می پذیرد و دوست دارد. اگر شخص رفتار اشتباه مرتکب شود، توجه مثبت به آن حذف نخواهد شد.

عواقب توجه مثبت بی قید و شرط، این است که فرد احساس آزادی می کند تا چیزها را امتحان کند و اشتباهات را انجام می دهد، هرچند این ممکن است در آن زمان باعث بدتر شدن اوضاع شود. افرادی که قادر به خودکفایی هستند احتمال بیشتری دارند که از دیگران، به ویژه والدینشان در دوران کودکی، مثبت تلقی شوند.

مثبت بودن شرطی، این است که در آن موضع مثبت، ستایش و تصدیق، بستگی به رفتار کودک دارد، مثلا رفتار والدین به شیوه ای که والدین به آن عمل می کنند. از این رو کودک برای فردی که شما دوستش دارید، او دوست ندارد، اما در شرایطی رفتار می کند که تنها در راه های مورد تایید والدین (ها) است.

در نهایت، فردی که دائما مصاحبه های دیگران را دنبال می کند، احتمالا تنها به عنوان یک کودک با رفتار محتاطانه و با شرایط مثبت روبرو است.

کارل راجرز و نقل قول ها

“وقتی به جهان نگاه می کنم، من بدبین هستم، اما زمانی که به مردم نگاه می کنم، خوش بین هستم”.

” جوهر خلاق، نوآور بودن است و از این رو ما هیچ استانداردی برای قضاوت نداریم”. (راجرز، ۱۹۶۱).

“من به تدریج به یک نتیجه گیری منفی در مورد زندگی خوب می رسم. به نظر من، زندگی خوب هیچ حالت ثابتی نیست. در تخمین من، وضعیت فضیلت، یا محبت، نیروانا یا خوشبختی نیست. این زشی در اوایل دوران کودکی ایجاد شده و از تعامل فرزند با مادر و پدر تشکیل شده است.

خود-تصویر – چگونه ما خودمان را مشاهده می کنیم، که برای سلامت روانی خوب اهمیت دارد. خود تصویر شامل تاثیر تصویر بدن ما بر شخصیت درونی است. در یک سطح ساده، ما ممکن است خود را به عنوان یک فرد خوب یا بد، زیبا یا زشت تصور کنیم. خود تصور بر چگونگی اینکه یک شخص در جهان به چه فکر می کند، احساس می کند و رفتار می کند، نظاره است.

خود ایده آل – این فردی است که ما می خواهیم باشیم. این شامل اهداف و جاه طلبی های ما در زندگی است و پویا است، یعنی برای همیشه تغییر می کند.

خود ارزشمند و مثبت است:

«چهره نشان دهنده عزت نفس می گوید – من بهترینم…»

کارل راجرز (۱۹۵۱) این کودک را به عنوان داشتن دو نیاز اساسی مورد توجه قرار داد: توجه مثبت نسبت به دیگران و خود ارزش.

ما در مورد خودمان فکر میکنیم، احساسات خود ارزشمندتر از اهمیت اساسی برای سلامتی روانشناختی ست و احتمال اینکه ما بتوانیم اهداف و جاه طلبیها را در زندگی و رسیدن به خودآموزی به دست آوریم، بسیار به هماهنگی میان عملکرد عزت نفس بستگی دارد.

راجرز معتقد بود که ما باید به طور مثبت از سوی دیگران در نظر گرفته شویم؛ ما باید احساس ارزشمندی، احترام، محبت و عشق ورزیدن را داشته باشیم. توجه مثبت به این است که چگونه افراد دیگر در تعاملات اجتماعی ما را ارزیابی و قضاوت کنند. راجرز بین تمایز مثبت بدون قید و شرط و رابطه مثبت شرطی تفاوت ایجاد می کند.
موضع مثبت بی قید و شرط این است که والدین، دیگران (و درمانگر انسانی) شخص را برای آنچه که او است، می پذیرد و دوست دارد. اگر شخص رفتار اشتباه مرتکب شود، توجه مثبت به آن حذف نخواهد شد.

عواقب توجه مثبت بی قید و شرط، این است که فرد احساس آزادی می کند تا چیزها را امتحان کند و اشتباهات را انجام می دهد، هرچند این ممکن است در آن زمان باعث بدتر شدن اوضاع شود. افرادی که قادر به خودکفایی هستند احتمال بیشتری دارند که از دیگران، به ویژه والدینشان در دوران کودکی، مثبت تلقی شوند.

مثبت بودن شرطی، این است که در آن موضع مثبت، ستایش و تصدیق، بستگی به رفتار کودک دارد، مثلا رفتار والدین به شیوه ای که والدین به آن عمل می کنند. از این رو کودک برای فردی که شما دوستش دارید، او دوست ندارد، اما در شرایطی رفتار می کند که تنها در راه های مورد تایید والدین (ها) است.

در نهایت، فردی که دائما مصاحبه های دیگران را دنبال می کند، احتمالا تنها به عنوان یک کودک با رفتار محتاطانه و با شرایط مثبت روبرو است.

کارل راجرز و نقل قول ها

“وقتی به جهان نگاه می کنم، من بدبین هستم، اما زمانی که به مردم نگاه می کنم، خوش بین هستم”.

” جوهر خلاق، نوآور بودن است و از این رو ما هیچ استانداردی برای قضاوت نداریم”. (راجرز، ۱۹۶۱).”

“زندگی خوب یک فرآیند است، نه حالت بودن و یکدست بودن و بدون کنش. این یک جهت نیست بلکه یک مقصد است”. (راجرز، ۱۹۶۷)

صحبت پایانی،

راجرز معتقد بود که هر فرد می تواند اهداف، خواسته ها و آرزوهای خود را در زندگی خود به دست آورد و نه در دستان و زندگی دیگران. هنگامی که، به اراده، تلاش و تجربیات خودمان نگاه کنیم، خودکفائی صورت گرفته است. ا

“زندگی خوب یک فرآیند است، نه حالت بودن و یکدست بودن و بدون کنش. این یک جهت نیست بلکه یک مقصد است”. (راجرز، ۱۹۶۷)

به گفتگو بپیوندید

بازگشت به بالای صفحه