تسهیلات اجتماعی را می توان به عنوان “بهبود عملکرد در شرایط حضور در کنار دیگران” تعریف کرد. دو نوع تسهیل اجتماعی وجود دارد: اثرات همکاری و اثر مخاطب.

مطالعات در زمینه ی تسهیل یابی اجتماعی به این معنی است که بخش های خاصی از رفتار فرد تحت تأثیر حضور واقعی، تصور یا بازخورد دیگری قرار می گیرند.

شاید نخستین آزمایش آزمایشگاهی روانشناسی اجتماعی توسط Norman Triplett در سال ۱۸۹۸ انجام شود.

او در تحقیق خود در مورد سوابق ورزشی دوچرخه سواران، متوجه شد که مسابقه در برابر دیگر ورزشکاران حاضر در تورنومنت و نه قوانین و ثبت رکورد، سرعت دوچرخه سواران را افزایش داد. او این کار را با استفاده از کودکان و حلقه های ماهیگیری در شرایط آزمایشگاهی هم انجام داد. کودکان به توانایی خود و پتانسیل و قوانین ماهیگیری دقت نداشتند و تنها نگاهشان به عملکرد طرف مقابلشان بود. با واکنش آنها امیدوار و ناامید می شدند.

تریپلت اشاره دارد که کودکان در ابتدا تمایل به تنهایی فعالیت کردن داشتند اما هنگامی که به طور تصادفی کودکی دیگر به انها نزدیک می شد انگیزه بیشتری و دریافت متفاوت تری از رفتارشان نمود می یافت.

آزمایش Triplett اثرات همکاری را نشان می دهد، یک پدیده ای است که به موجب آن افزایش عملکرد وظیفه ای تنها با وجود حضور دیگران انجام می شود. جالب توجه هست که معنای این حضور در زندگی یک دریافت ارزشی جلوه می کند. اینکه محیط اجتماعی به طور قالب میدان عمده مشکلات و دغدغه های ماست از همین خاطر است.

اگر شما در یک کتابخانه کار می کنید، ممکن است ترجیح دهید که در خانه کار کنید، جایی که به همان اندازه ساکت است. اما اثر مشترک ممکن است نتیجه عملی را هویدا کند: کتابخانه می تواند حضور دیگری را وعده دهد اما خانه از این امکان تهی ست.

دکتر چن (۱۹۳۷) مشاهده کرد که مورچه های کارگر در هنگام کار در کنار مورچه های دیگر بیش از سه برابر بیشتر از مورچه های تنها آذوقه جمع می کنند.

اینکه امروزه کلید حل بسیاری از مشکلات روانی به درمان وجودی افتاده است بی دلیل نیست: درمان وجودی تاثیرپذیری از دیگری را موجب درک بهتر از تنهایی می‌شمارد و قائل است که درک دیگری به مثابه درک خود است.

پذیرش اجتماعی نه تنها در حضور یک دیگری با عمل مشترک بلکه در حضور تماشاگر غیرمرتبط هم فعال است. این شگفت آور است که اثر مخاطب در این بین شناخته شده است.

استاد Dashiell (۱۹۳۵) دریافت که حضور یک مخاطب باعث بهبود عملکرد دقیق افراد همراه با افزایش تعداد خلاقیت و کنش هایش می شود. تراویس (۱۹۲۵) دریافت که افراد آموزش دیده در یک کار روانشناختی در مقابل تماشاگران بهتر بودند. با این حال، پسیس (۱۹۳۳) اثر متقابل مخاطب را پیدا کرد، یعنی افراد برای یادگیری فهرستی از کلمات در هنگام خواندن، خود را بجای مخاطب قرار می‌دهند و می توانند تاثیر مخاطب را در خود با ضریب موفقیت مخاطب دیگری بیابند.

به نظر می رسد که میزان تسهیل یا مهار اجتماعی بستگی به ماهیت تعامل بین وظیفه و عملگر دارد. در بعضی موارد، حضور بازیگران / مخاطبان کیفیت عملکرد را بهبود بخشیده است. (Dashiell ۱۹۳۵)، اما در دیگران کیفیت آن را مختل کرد. (هرچند مقدار آن، یعنی کمیت) را افزایش داد.

طبق گفته کوترل (۱۹۶۸)، حضور افراد دیگری که اهمیت تسهیلات اجتماعی را دارند، ممکن است دغدغه ی ما نشود اما شکلی از مسئولیت اجتماعی ما می شوند. ما می دانیم که تصویب و عدم تایید در پذیرش دیگری یا مخاطب در اجتماع اغلب وابسته به ارزیابی های خود دیگران از ما است و بنابراین حضور دیگران می تواند میزان اضطراب ما را افزایش داده و ارزیابی آن را به خود واگذار می‌کند.